امروز در میان کار ناگهان یاد این پرسش دیرین افتادم که «معماری چیست؟».

این پرسش مرا به نکته‌ای از ویتگنشتاین راهنمایی کرد که بسیار دوستش دارم:

«کار روی فلسفه ــ از بسیاری جهات همچون کار در معماری ــ به واقع بیشتر کار روی خویش است. روی برداشت‌های خود در این باره که اشیا را چگونه می‌بینم و از آنها چه می‌خواهیم».

امروز غالباً یا حتی همیشه فراموش می‌کنیم که معماری کار روی «خویش» است و اینکه از خویش چه می‌خواهیم و چگونه می‌بینیمش و معمولاً یا همیشه معماری را با «ساختمان» می‌سنجیم.

همواره باید متوجه خاستگاه و منتهای آن بینش بود، که بی‌آن معماری آسان‌ترین و بلهوسانه‌ترین کار جهان به نظر می‌رسد.